Hep her yerde güçlü olmak artık beni yoruyor Her olaya, herkese karşı dimdik olmak! Arkasında durmak sarfettiğim her sözün Beni bekleyen uyku kaldı mı şimdi?
Dostlar yanımda dediğim andı tam da Hüznün tam da orta yerine düştüğümün farkına ne vardırır beni? Dost dediklerime arka bahçelerimden geçen katarların omuzlarıma çöken ağırlığını hissettirmedim üzülmemeliler diye Artık hissetmesenizde olur.
Amman ha! yanlış yapmamanın telaşını çekiyor yürek. İçimde ki sıkıntıların kıstırılmışlığı ile Çekerim bir başıma. En çok ta düşüncelerimi yoran gecelere sitemim. Anlar var ki, kaleme kağıda susuyorum.
Uzadiye yol alsakta denizin en sığ yerinden Şimdi kara görünüyormu ardımızda?…
Ben en güzel kendime yazar oldum. Biriktirmeyi seve seve. Sorulamamış sorularım var. Ve onlardan gelecek sesleri beklemek gecenin zifirinde.
Dedim ki en güzel taşıdığım renk beyazdır. ve herkesin üzerinde leke tutan beyaz! Senide kirlettiler ya; Hadi renklerini topla da gel demek vardı da...
Be mestane kadın! hazan gibi hep kaynayan bir neşeyle savrulmadın mı? Kazel kazel rotan belli olmadan, hep birilerinin gamlarıyla Yine de yüzüme kondururdum hüzünle boyardım her şeyi… Sığınağım olsaydı sahiplenişin. Dertlenme.
Şimdi geceyi karışlamayı unutuyorum söylencelerde... Beni hırpalamak istiyorlar Allahım! Kapıyı vurup çıkışlarımın esintisi dondurmazmı seni? Daha bir buza kesmezmi için ve yüzümde donmuş gözyaşlarımı ısıtmaya çalışırken dondu yanaklarımda gözyaşlarım...
